3 օր, 4 տառ. PLAY

Առաջին փուլ. Հայտը վերջին օրը ուղարկեցի: Ճիշտ է, առաջին օրվանից լրացրել էի, բայց,  ինչպես միշտ, վերջին օրն ես հիշում, որ 2 շաբաթ առաջ լրացրածդ հայտը դեռ չես ուղարկել, ու գցվում ես համակարգչի դիմաց, 2 վայրկյանում ուղարկում դեռ շա՜տ պաշտոնական թվացող փաստաթղթերը ու հանգիստ սրտով հեռանում համակարգչի դիմացից: 

Երկրորդ փուլ. Սպասում էի հաճելի, ուրախ ձայնով մեկի զանգին, որը կասի սպասված խոսքերը.«Շնորհավորում ենք, դուք անցել եք PLAY ծրագրի երկրորդ փուլ»: Աննան էր: Ճիշտ էլ հասկացել էի՝ ժպտերեսիկ, անմիջական ու հանգիստ: 

Հարցազրու՜յց. Արդեն այդ բառը լսելուց միայն ժպիտներ ու հավեսով մարդկանց եմ պատկերացնում: Ճիշտ է, միշտ չի այդպես լինում, բայց առաջին տպավորությունը դա է: Մտա դասասենյակ ու առաջինը, ում տեսա, անկեղծ ժպտացող Վիկան էր: Ես իրեն այդպես էլ հիշելու եմ միշտ. ճամբարային 3 օրերն էլ էլ ավելի ամրապնդեցին տպավորությունս: Հարցեր, որոնցից մի քանիսի վրայով թռանք, որովհետև ժամանակ չկար: Բայց այն հարցերը, որոնք տրվեցին, ճիշտ այն էր, ինչ ուզում էի: Նրանց ստեցծած մթնոլորտը ինձ ավելի էր ներշնչում, որ պիտի անկեղծ ու ազատ լինեմ, պիտի ասեմ այն, ինչ չեմ կարողանում ասել լարված ու ճնշված պահերին: Ու ասացի.. Հարցեր կային, որ այդ թեմաներով ես արդեն մտածել էի, մտքումս ծավալվել ու նաև գրել բլոգումս կամ ուղղակի թղթի վրա: Նույն անկեղծ ժպիտով էլ լքեցի ծանոթ դասասենյակը (առաջին դասարանում այդտեղ 1 օր դասի եմ եկել :D): Վստահ դուրս եկա, վստահ գնացի գյուղ, էլի վստահ սպասում էի զանգին՝ այս անգամ երրորդ, ճամբարային փուլի համար: Զանգ. Ուրախությամբ ասում են, որ, իհարկե, անցել ես: 

Երրորդ, ճամբարային փուլ. Ուրիշ էի... ուրիշ էր մթնոլորտը, ուրիշ էին մարդիկ: Ամեն մի ասված բառը ուղեղումս ենթարկվում էր մանրազնին վերլուծության: Բառեր, խորհուրդներ, կանոններ, "պիտի"-ներ. բոլորը խառնվել էր իրար: Մեկ-մեկ մտածում էի.«Ե՞ս: Առաջնո՞րդ: Հպարտությու՞ն: Ինչ-որ հեռու չե՞ն իրարից այս բառերը: Առաջնորդե՞մ մարդկանց: Ինչի՞ համար պետք էր լրացնել հայտը»: Սա առաջին օրն էր: 

Իմ նման էի, չկար ոչ մի պատնեշ, որ չթողներ 48 յուրահատուկ մարդու հետ ազատ շփվել: Չգիտեմ՝ ինչքանով դա ինձ հաջողվեց, բայց ճանաչելով ինքս ինձ՝ ասեմ, որ ես անկեղծ էի, ազատ ու չէի փորձում ձևերով առաջ գնալ: 

Ճաշարանի զրույցները, նոր ընկերները, որոնց ես անընդհատ ուսումնասիրում էի... Հետաքրքիր էր ուղղակի ամեն ինչ, ինչ կապված էր այդ մարդկանց հետ: Երկրորդ օրն էր, ինչքան հիշում եմ, առաջնորդ լինելու հիմնական կանոններից էինք խոսում, ու մի բան ինձ ավելի շատ մտածելու տեղ տվեց.«Առաջնորդը ինքնավստահ պիտի լինի, հպարտ»: Դա իմ համար խնդիր էր, որը սկսեցի լուծել արդեն հաջորդ դասի ժամանակ: Հռետորական արվեստ. ոչ ոք ինձ չէր ստիպել կամ ասել, որ գնամ խոսք ասեմ: Ես վերջինը, դանդաղ, անվստահ քայլերով գնացի, կանգնեցի ու սկսեցի խոսել: Ինչպես միշտ ցածր ձայնով, աչքերս գետնին էին նայում, հետո կամաց բարձրացան վերև ու երևի հաստատվեց eye contact-ը: 

Վերջացրի, նույն ձևով խելոք նստեցի տեղումս ու սկսեցի իմ սխալները իմ դիմաց դնել: Լավ պահ էր, երբ, սխալներդ հասկանալով, փորձում ես ուղղվել: Զարմացել էի իմ վրա, որ գրեցի անունս, հետո խոսեցի: Ու դրանից ավելի ոգևորվեցի, որ մեջս փոխվեց ինչ-որ բան: 

Խարույկը, պարերը, Տիգրանի կատակները, Վիկայի ժպիտը, Դավիթի (Պետրոսյան) բարի աչքերը, Լևոնի անեկդոտը, որ արդեն լսել էի, բայց էլի ծիծաղելի էր, Էդոյի անհասկանալի կատակները, ու այդպես շարունակ: Այնքան բան կա հիշելու, որ փորձում ես նշել, բառերի երկա՜ր շարք է ստացվում: 

Երգ, պար, խաղ, գույն, ժպիտ ... PLAY

Մենախոսություն..

Ամառ, ավելին՝ օգոստոսի վերջ:

-Ի՜ արդար չեք խաղու՜մ: Ես շուտ եմ գտել գաղտնաբառը, - նեղացած, բողոքող դեմքով հեռանում է Նինան խաղի թեժ պահին:
Բողոքող դեմքը միանգամից ձևափոխվում է: Քայլերը տանում են ծառերով շրջապատված օրորոցը: Գլուխը պարզում է արևին, ճնշվում է արևի կողմից, փակում է աչքերը ու թեթև ժպտում:
- Ինձ ոչինչ պետք չէ այս պահին: Ես հանգստանում եմ: Ոչինչ... Բայց մեկը պետք է: Ավելի ճիշտ՝ պետք չէ, ուղղակի կողքս միշտ նրա համար տեղ կա: Լավ կլիներ, որ դատարկությունը չլցներ այն: Դե հիմա... ես լրիվ հասկանում եմ, որ չի գա այդ ժամանակը, բայց մտածել ու նկատել այն դեռ կարելի է: Ինչու՞ չօգտվել...

Բարձրաձայն խոսում, քննարկում, որոշում էր Նինան՝ իր նման օդում բարակ մատներով ինչ-որ բաներ նկարելով: Ոչ այնքան մարդաշատ գյուղ, մարդիկ, որոնք նորություն (այս դեպքում հյուրը՝ Նինան) ուսումնասիրում են ու քննարկում:

-Սառը, չոր խոսքերդ հիմա հետաքրքիր չեն: Ես հանգստանում եմ նաև քեզնից: Չմտածես, թե դու ես իմ երջանկության ու հանգստի գրավականը: Առանց քեզ շատ լավ է, առանց այդ մի քանի մետրի, որ օգնում են քեզ չտեսնել ինձ:

Մտածում էր Նինան և պատմում էր բնությանը նրա մասին և, թե ինչ լավ է, երբ տարածությունը և ժամանակը դառնում են քո ընկերները:

Ներիր անհամարձակությունս..

-Կարոտել եմ նրան
-Գիտես որտե՞ղ է, ինչպե՞ս է
-Ոչ մի տեղեկություն չունեմ: Վերջին ոչինչ չասող խոսակցությունից անցել է մի քանի շաբաթ: Շատ սառն ու կոպիտ էր հետս խոսում:
-Լուկա, դու հասկանում եսէ ինչքան ես կախված Նինայից: Քո ամեն երկորդ բառը նրա մասին է: Ես արդեն հոգնել եմ քո սպասողական վիճակից:
-Հասկացիր ինձ եղբայր: Չգիտեմ ինչ է կատարվում հետս: Նա չունի ներկայիս աղջիկների համարյա անթերի գեղեցկությունը, նա նույնիսկ տգեղ է: Բայց նրա խառնված, անփույթ խոսելը, սահուն ձեռքի շարժումնեերը, որոնք նա անում է ինչ-որ բան պատմելիս կամ բացատրելուց: Նա..., չգիտեմ, չեմ հասկանում
-Լավ: Ես հոգնեցի քո Նինայի մասին խոսքերից:
Լուկան մնում է մենակ՝ անշունչ համակարգչի հետ: Սովորական տղան անգործ մնալուց հոգնում է ու սկսում գրել մոտավորապես 50 կամ 30 աղջկա միևնույն արտահայտությունը. "Բարև սիրուն աղջիկ, ոնց ես?": Իրականում "սիրուն" աղջիկը նկար չունի և միակ հուշող բանը դա անուն - ազգանունն է (օր. Նունուֆար Պողոսյան): 50, 30 -ից անծանոթ տղային պատասխանում է 10-ը կամ 5-ը և տղան սկսում է բարձրացնել իր ինքնագնահականը աղջիկներին "խոսացնելու" միջոցով: Դրան զուգահեռ բարձրանում է աղջիկների ինքնագնահատականը, քանզի ոմն անծանոթ տղան ինչ-որ անհայտ ուժերի օգնությամբ հասկացել է, թե ինչքան խելացի, սիրուն, պուպուշ, չքնաղ է ինքը ու որ այդ ոմն տղան ուզում է "մաքուրով" իր հետ ընկերություն անել (ուզող +1):
 ով Անցնենք Լուկայի անիմաստ զբաղմունքից: Նա արդեն չէր հիշում ժամը քանիսն է, ինչ պիտի անի այսօր ու կիսաբաց, կարմրած աչքերով նստել էր համակարգչի դիմաց:
3,2,1 .. Զանգ ...
-Ալո
-Ալո
-Ու՞մ եք ուզում
-Ոչ մեկի
-Նինա՞
-Այո՞
-Ո՞նց ես: Ի՞նչ ես անում
-ԼԱվ եմ: ՔԵզ չի հետաքրքրի
-Լավ, կներես: Ինչի՞ ես զանգել
-Ե՞ս Ա՜հ , կներես՝ մատս էր կպել
-Հա՜ (քմծիծաղով): Զարմացա՝ ինչի պիտի ինձ հիշեիր, ուր մնաց զանգեիր: Լավ, Ցտեսություն
-Հաջողություն, կներես...

Սև կետ..

Քայլում էր Նինան  դեղին քաղաքի  նոր ասֆալտած տաք փողոցներով: Մի քանի օր է, ինչ զգուշացնում են 12:00-ից մինչև 15:00 արևի տակ շատ չլինել: Հիմա 14:45 է:
 Անելու բան չկա..
-Ու՞մ ես սպասում
-Ոչ մեկի
Գլուխը  անտարբեր շրջում է ծանոթից ու շարունակում անհետաքրքիր ճանապարհը:
"Ինչի ես դու այդպիսին? Ինչի չես հասկանում ինձ? Ինչի է քո այդ չհասկանալը վնասում ինձ? Ինչի է ամենացավոտը լինում քեզ վերաբերվող հարցը? Ինչի եմ ես քեզնից կախված? "
Հարցեր, հարցեր, հարցեր... պտտվում են, բախվում իրար, տրորում անցնում, բայց միայն այդ խառնաշփոթով չի պրծնում: Հարցերը ծնում են որոշումներ, տաք, նոր "թխված" որոշումներ:
Դանդաղ, կտրուկ քայլերը գրավում են քայլող մարդկանց՝ հատկապես "ֆռֆռալու" դուրս եկած ժելեյոտված տղաների ուշադրությունը: Այդ քայլերը տանում են սև կետի, որից հետո կա կյանք, կա լույս ու կա հույս դեպի սպիտակ կետ:
"2 ժամ դեռ կա: Ի՞նչ պիտի անեմ: Կքայլեմ! Երկար ժամանակ է իմ հետ չեմ խոսել: Կարոտել եմ անիմաստ բանավեճներիս, որոնք հանգում են արցունքի մեկ կաթիլի: Կարող է քայլելիս մի զանգ գա ու ամեն ինչ փոխվի: Բայց դե ով պիտի զանգի ինձ: Հազիվ VivaCell-ն ու Orange-ը իրանց նամակներով զզվեցնեն: Ավելի լավ է մարդկանց ուսումնասիրեմ, գոնե ինձ կմոռանամ: Իրանք հետաքրքիր են: Մանավանդ, որ ժպտում են, հետո ժպիտը կամաց վերածվում է հիասթափված դեմքի, որը չստացավ, ինչ սպասում էր:", - խոսում էր Նինան իր հետ: Չկար մեկը այդ պահին, որը հասկանար կատարվելիքը, իսկ  եթե կար՝ չէր ցանկանա Նինայի հերթական "գլուխը կախ" շրջանում խոսել նրա հետ:
"Ձեզ թվում է՝ ես գերագույն հաճույք եմ ստանում հիասթափվելուց կամ մարդկանց վատ կողմերը ճանաչելուց: Այդպես չէ, ես ուղղակի նկատում եմ, ուղղակի ես այդպիսին եմ ու եթե ինձ սահմանափակում են, ես սկսում եմ սահմանափակողի վատ կողմերը նկատել, փնտրել, գուցե չգտնել:" ,- շարունակում է իր լավատես կողմին խոսք չտալ:
Կաթ? վայ չէ աչքից բաժանվելուց մի քանի վայրկյան հետո նա արդեն գոլորշիացել էր: Ամառ է, շոգ է, արցունքի կյանքը կարճ է, մի լացի, սենց, թե նենց չեն տեսնի: Մի քիչ տեղ կազատվի լցված սրտում, բայց ոչինչ հաջորդ պահին կհիշի դարդերը ու էլի կլցվի:
1 ժամ շա՜տ դանդաղ քայլերով հասավ պարապմունքի տեղը: Հետո շա՜տ դանդաղ քայլերով  իջավ նկուղային հարկ տանող աստիճանները: Վերջին աստիճանի վրա կանգ առավ ու նստեց: Կողքի դահլիճից լսվող ռոքային ծանր ու ճնշող հնչյունները դատարկում էին սև կետի պարունակությունը: Մանկության լուսանկարները, որոնք պայուսակի մի անկյունում միշտ գցած են լինում, դարձան ազատ տարածք պարունակությունը թափելու համար: Կանաչ, բարակ ծայրով բարակ գրիչը դարձավ միջոց: Սև կետի մասնիկները դասավորվում են, դառնում են իմաստակիր տառաշարքեր ու պատմություն դառնում լուսանկարի մյուս կողմում:

Հայելու ձգողական ուժը

Նախ բարև՜, բարև՜, բարև՜
Շա՜տ երկար դադարից հետո շարունակում եմ դիտարկումների շարքը: Հարազատ դարձած բլոգին թվում է, թե անտարբերության եմ մտանել, սակայն հաճելի զբաղվածությունը թույլ է տալիս միայն գիշերները գրել :D Ինչ անեմ, սկսում են դասերը ու երևի թե ուրախ կյանքը այդտեղ կավարտվի.: Բայց ուրախ-զվարթ, նաև զբաղված վիճակները շատ  հաճելի են նախկինում, կամ ժամանակավորապես "սուսիկ-փուսիկ" Հասմիկի համար: Լավ, վերջ անցանք բուն թեմային =>
Հայելի? այո այո, հայելին մեր ընկերն է, մեր զբոսընկերն է, մեր "դեփռեշընի" աղբյուրը, մեր զրուցակիցը և այսպես շարունակ: Բայց հայելին միայն տանը չէ, պատի վրա սիրուն տեղադրած կամ պայուսակի մեջ մի տեղ գցած: Ավելի շատ հանդիպում ենք "հայելի" ասվածին դրսում՝ աշխատանքի, սովորելու վայր, գործով ինչ-որ տեղ շտապելու ժամանակ և հատկապես ուղղակի զբոսնելուց: Դրանք խանութների, բանկերի, կազմակերպությունների ազատ ապակիներն են, որոնք օրվա ընթացքում, "ձեռքի հետ"  դառնում են մարդկանց հայելիները:
Ինչու ձգողական?  Այն ձգում է ամեն անգամ, թեկուզ ամեն օր նույն խանութի մոտով անցնում ես, բայց ամեն օր պիտի գլուխդ շրջես ու..
Ու ուսումնասիրես քեզ. կողքից, հետո քայլելիս: Հետո կամաց-կամաց սկսում ես փորձեր անել, քեզ մոդելի տեղ ես դնում ու էտ պահին հիշում ես, որ դասից արդեն 5 րոպե ուշացել ես: Ի՞նչ հայելի, ի՞նչ մոդել, ի՞նչ խորհրդատու..վազելով դասի! :D

Ու երբ արդեն քեզ տեսար կողքից, փորձեցիր՝ հետևից, հաջորդ անգամ նույն տեղով անցնում ես ուրիշ ձև, ուրիշ քայլերով ու ուրիշ շարժուձևով: Դա աղջիկների հերթական երևակայելու ձևերից մեկն է: Տղաների մոտ նկատվում է, բայց աղջիկները էլի հաղթեցին :DD
Մեքենա վարող աղջիկներ հայելի վարելու ժամանակ այդտեղ ամենակարևոր բանը չէ, կարելի է առաջ նայել, դեպի լուսավոր ու անվտանգ ապագան:
Դե ինչ, թերևս այսքանը (չգիտեմ, որ հեռուստատեսային հաղորդման ժամանակ եմ լսել այս  արտահայտությունը: Հնարավորա բոլորի :D): Բայց մի բան էլ ասեմ, որ չմոռանամ: Ամառ մի քիչ դանդաղ քայլի, հայելիների վրա էլ շատ ժամանակ ծախսի, քանզի ուզում եմ դու չվերջանաս, հասկացար? Դե վերջ, ասելիքս ասեցի: Ու էլի գիշեր.. ^_^

Մի կաթիլ ժպիտ..

Բողոքելու բան չունեմ, տոչորվելու առիթ նույնպես, որովհետև ամեն ինչ լավ է (թու-թու-թու:D ): Ու ինչքան լավ է այսպես: Գիտեք մի տարի առաջ մի գրառում արեցի ու գրելու ժամանակ մի երկու երազանք-նպատակ-ցանկություն ձգեցի: Մեկ տարի անց հանդիսավոր պայմաններում հայտարարում ե~մ. տեղ են հասե~լ: Ոչ ոք չէր հավատում ու երևի էլի չի հավատա, բայց իրոք ես ապշած եմ ու շա~տ ուրախ, որովհետև այն ամենը ինչ իրոք "от души" ցանկացել եմ, հիմա ինձ ժպիտ է պարգևում ու ստիպում տհաճ գործն էլ  ժպիտով ու առանց տրտնջալու արագ ավարտին հասցնել:
Շուրջս ակտիվություն է ու հաճելի ամառային մթնոլորտ: Մարդիկ երեկոները զբոսնում են, առանց շտապելու դեպի անավարտ դասերը, գործերը և այլնը: Սովորականից կարճ կամ երկար հագնված աղջիկներ, "որսի" դուրս եկած տղաներ, բոլորից անպակաս արևածաղիկ, որը ամեն "չռթոցի" հետ բաժանվում է երկու մասի ու արագ կերպով հայտնվում մարդկանց ոտքի տակ և վայրկյաններ հետո վերածվում շարքային կեղտի, որը գիշերը կմաքրեն բարի, բայց խեղճ մարդիկ: Փոքրիկների համար ուղղակի երջանկություն է ամառը: Նրանց մի մասը նստում է տանը համակարգչի դիմաց ու խաղում "զոմբիացնող" "մանկական" խաղեր, որոնց շնորհիվ դառնում են ագրեսիվ շրջապատող միջավայրի և մարդկանց հանդեպ: Մյուս խումբը ցեխից ու մոլախոտերից ճաշ ու դեղաթուրմեր պատրաստող երեխաներն են, ովքեր դուրս են իջնում ապրելու համար և իրենց տիկնիկ-երեխաների համար ճաշ պատրաստելու, այսինքն պատրաստվում են անել այդ ամենը իսկական սննդի և դեղաբույսեր հետ (անձնական փորձից եմ ասում):  Չմմոռանամ նշել, որ եկել է բրդի շրջանը: Բակերում գեղատեսիլ տեսարաններ են բացում բազմերանգ բրդերի կույտերը: Ամենաշատ հանդիպող տեսարանը. ձմերուկ, սեխ վաճառող կետերն են, որտեղ իրենց օրերն են գլորում տարբեր տարիքի տղաները (շատ են հանդիպում անչափահասներ):
Շա~տ եմ սիրում քեզ ամառ, բայց կարոտում եմ դպրոցը, քիմիայի զզվելի բանաձևերին ու մաթեմի գրավիչ վարժությունները :D Այսպես էլ է լինում բա: Վայելեք ուղղակի ամառվա յուրաքանչյուր պահը, բայց մի մոռացեք, որ դուք մարդ եք, որը կարիք ունի ուղեղի աշխատանքի և վերջնականապես մի թուլացեք: Փորձեք մի հետաքրքրություն գտնել ու երբ որ հարցնեն ոնց եք, չասեք "յոլա ենք գնում էլի", այլ ժպիտով պատասխանեք "լավ ենք, ապրեք", թեկուզ, որ դա այդպես չէ :Դ Ու երբ որ շատ այդպես ասեք, որոշ ժամանակ հետո կզգաք, որ իրոք կյանքը այդքան էլ մռայլ ու վատը չէ, երկիրս երկիր է (մեզ հույս տանք) ու միայն ծիծաղն ու ժպիտը կփրկեն աշխարհը, այլ ոչ թե փողը ու շքեղությունը:
Ոնց որ երազներն են կանչում` հուսամ հաճելի են: Չմոռանաք, որ տխրությունը իր հետ ընկերներին էլ է բերում, իսկ մենք նրանց չենք սիրում: Ավելի լավ է նա էլ չգա, միայն ժպիտ ժպիտ ու էլի ժպի~տ ^_^ :DDD