Երկնքում տեսա՞ր

Իր փոքրիկ աշխարհում էր միայն ապրում նա: Նա՝  ֆանտաստիկ երազանքներով ու անհավանական ձգտումներով մի տղա էր: Տղա? երազկոտ? Ըհն երազկոտ տղաներ էլ են լինում, աղջիկներից շատ գուցե: Սիրում էր իր սենյակը, որի պատերին արդեն ազատ տեղ չէր մնացել: 15 տարիները իրենց հետքը թողել էին պատերին՝ բանաձևերի, նկարների, քարտեզների ու ինչ-որ թռչող սարքերի պատկերների տեսքով: Պիտի որ այդ տարիքում տարեկիցների մեծ մասի նման  ամբողջ օրը անց կացներ իր հասակակիցների հետ, դրսում լիներ օրվա մեծ մասը, իրեն մեծի տեղ դներ ու մեծ-մեծ խոսար արժանապատվության, հարգանքի, սիրո և այդպիսի իրեն անծանոթ զգացում-զգացմունքների մասին, դեռահասներին հատուկ ձևով սկսեր վիճել ծնողների հետ, չլսեր նրանց ու հակառակվեր: Բայց ոչ՝ նրա համար այդ ամենը աննորմալ ու անսովոր էին, չնայած նա դրանց մասին չէր էլ մտածում՝ դե պարզ է, ավելի հետաքրքիր զբաղվելիքներ ուներ, քան ուրիշների կյանքը ու վարքը: Դասեր, պարապմունքներ. դե հա նրա օրվա մեջ էլ էին դրանք մտնում, սակայն այդ մասը կարևոր չէր, որովհետև այդ ամենից հետո նա փակվում էր սենյակում ու սկսում փորփրել օդային թռչող մեքենաների մասին ցանկացած տեղեկություն, հետո շարունակում էր դրանք թղթի վրա՝ ձևափոխելով իր մտքի թռիչքին համապատասխան: Թքած ուներ, որ դրանք երբեք էլ իրականություն չէին դառնա և պատուհանից նայելիս չէր տեսնի իր ձեռքի և մտքի աշխատանքները գետնից բարձր տարածքներում:
Ի՞նչ էր տղայի անունը՝ ինչ ուզում եք. սովորական դարձած Դավիթ, անսովոր Ջոն, թե խորհրդավոր Դանիել: Իսկ եթե ուզում եք, ապա նրա անունը Լուկա էր: Էլի Լուկա, գիտեմ..

Մի օր: Սովորական օրվա դաս-պարապմունք մասը անց կացնելուց հետո, գալիս է տուն ու էլի փակվում սենյակում: Այսօր ինչ որ հավես չունի բացել ինտերնետային տարատեսակ էջերը թռչող մեքենաների համար և պատերն էլ ինչ-որ լցված ու կեղտոտ են երևում՝ այնինչ մինչև այս նրա համար դրանք կատարյալ մաքուր էին, իսկ հիմա ճնշում էին անսովոր կերպով: Գցվում է սենյակի մեծ մասը զբաղեցնող մահճակալի վրա ու աչքերը հառում  զարմանալի է, բայց դատարկ առաստաղին: Բայց այն դատարկ չէ կարծես: Ինչ-որ պատկեր է նկատում, ինչքան էլ աչքերը լարում է Լուկան, չի հասկանում ինչ է կատարվում այդ հարթության վրա: Զայրացած բարձրանում է ու էլի գալիս հավատարիմ ընկեր աստղադիտակի մոտ, որին կարելի է ամեն ինչ ասել, չէ որ նա չի կարող իր գաղտնիքները հայտնել մարդկանց՝ միայն աստղերին:  Մի քանի վայրկյան հետո պատանին հասկանում է, որ աստղերն էլ են առաստաղի կետերի հետ համաձայնեցրել իրենց շարժումը: Էլի նույն պատկերը. մուգ աչքեր՝ կարծես թե ծանոթ են, սև մազեր՝ կարծես թե արդեն շոյել է դրանք, ժպիտ՝ կարծես թե իր մոտ էլ ժպիտ առաջացրեց, դեմք՝ կարծես թե այլևս չի ուզում մոռանալ..
Տարիներ կանցնեն ու Լուկան կգտնի աստղերի նկարած դեմքը իրական մարդու տեսքով, որը էլի կժպտա ու ժպիտ կբերի Լուկայի կարոտծ դեմքին:

Անվերնագիր N1

Անցան տարիներ:

Էլի աշուն էր ու երևի այն աշուններից մեկը, որոնց ժամանակ անհասկանալի կերպով թախծելու, մտածելու, տխրելու կամ ինքնամոռաց ուրախանալու անպատեհ առիթներ են ստեղծվում: Դե հա Նինայի մոտ այդ բանաձևը բոլոր եղանակների համար էր գործում, բայց մեկ է` աշնանն ուրիշ էր: Ամեն ինչի մեջ գույներ են պակասում, չնայած, որ աշունն ամենաշատ գույներն է պարունակում, ամեն ինչ մտածել է ստիպում, ամեն ինչ մեկ բառով է բացատրվում` սեր: Մարդիկ սիրում են ու աշնանը սկսում փորփրել իրենց սերը, սիրո առարկան ու նրա տաբեր դրսևորումները, ովքեր չեն սիրում, սեր են փնտրում ամեն ինչի մեջ, ամենքի մեջ: Նինան փնտրում էր, բայց այն չէ, որովհետև նա արդեն իսկ ուներ  այդ երեք տառանոց երևույթը իր սրտում, որը շարժում է մարդկանց կամ տեղում կանգնեցնում: 

Հոկտեմբերի վերջին օրերն էին, երբ Նինան որոշեց մաքրել իր հին դարակները, որոնք գրքերի ու սևագրի թղթերի մի կույտ էին իրենցից ներկայացնում:  Ֆիզիկայի չստացված խնդիրներ, մաթեմի անհույս բարդ վարժություններ, որոնք Նինայի համար դարձել էին գիշերային երազներ: Նկարներ, խոսքեր ու էլի այդպիսի անցյալի մասին պատմող հուշեր էր գտնում նա թղթերի, տետրերի ու գրքերի փոշիները սրբելուց հետո: Հերթական հաստափոր գիրքը դարանից հանելուց, ձեռքի տակ է ընկնում մի դեղնած թուղթ: Ուշադիր նայելուց հետո, հասկանում է, որ դա նամակի ծրար է: Կասկածելի էր, որ այն դատարկ էր. չկար հասցեատիրոջ անունը, չկար ում է այն ուղղված եղել և անգամ նամականիշ չկար: Ինչևէ կողքի է դնում այն և որոշում նրանով զբաղվել երեկոյան, երբ մաքրած կլինի հաշիվները այդ խառնաշփոթի հետ: Ամեն րոպե աչքը գցում էր ծրարի կողմը, ստուգում տեղում է այդ կասկածելի իրը, թե` ոչ:
Արդեն երեկոյան 9 էր, երբ Նինան հրաժեշտ տվեց խառնաշփոթին ու որոշեց հանգստանալ: ԴԵ իհարկե մի բաժակ տաք մակ-սուրճ, մրգեր և հանգիստ երաժշտություն: Ու նկատեց գետնին ընկած ծրարը, որի ժամանակը եկել էր: Վերցրեց այն ու բացեց փոշեզրկված, բայց միևնույն է դեղնած ծրարը ու ..
"Դու կկարդաս սա 15 տարի հետո, երբ արդեն կլինես հասուն ու երևի հաստատված կին, որը վերջապես հասկացել է` ինչ է ուզում այս կյանքից: Ես քեզ խնդրել եմ, որ սա պահես մի անկյունում ու, երբ կանցնեն շատ տարիներ ուղղակի բացես ու սկսես ընթերցել այն, ինչպես կարդում ես քո սիրելի վեպերը: Ուզում ես պատմեմ մեր մասին? Ոչ? Ախ հա, դու արդեն հասկացար ով եմ  ու հիշեցիր մեր միասին եղած օրերը: Գիտես ինչ, այս նամակը կամփոփի մեր մեջ եղած ամեն ինչը: Դու կարդում ես հիմա և չգիտեմ ինչ է կատարվում կողքդ: Գուցե դու հիմա շուրջդ երեխաներնդ են վազվզում կամ գուցե միայնակ ես տանը, միացրել ես սիրելի հանգիստ երաժշտությունը ու կարդում ես կամ էլ..կամ էլ հիմա մի ծածկոցի մեջ փաթաթված դու բարձրաձայն կարդում ես այն, իսկ ես լսում քո ձայնը, որը արձագանքում է ամբողջ սենյակով, ամեն անգամ սրտիս լարերի վրա ինչ-որ բան շարժելով: ԴՈւ շարունակում ես կարդալ, միալար` առանց ձայի որևէ փոփոխության, իսկ վերջում, իսկ վերջում ձայնդ մարում է, խլանում է, որովհետև ինչ իրավիճակ էլ լինի այս խոսքերը բարձրաձայն չես կարողանա ասել: Իսկ եթե ես կողքդ լինեմ, ապա ես ինքս այդ բառերը կասեմ: Միևնույն է քանի տարի կանցնի, իմ համար մեկ է: Այս նամակը փաստացի ապացույց է, փաստացի երաշխիք, որ այդ վերջին բառերը միշտ եմ ասելու, թեկուզ քեզնից հեռու, թեկուզ առանց քեզ...."
Լուկայի նամակը կարդալուց հետո Նինան ուղղակի վերցնում է այն, գնում ննջասենյակ, որտեղ աշխատանքային օրվանից հոգնած, հանգիստ քնած էր նամակի տերը: Եվ միթե Նինան  այս ժպիտով լի պահը չէր երազել իր համար... Գուցե 

Ժամեր, րոպեներ.. չափման նոր միավորներ

Էլի քայլում է, էլի մենակ է: Ու դա երևի լավ է: Նինան ժպտում է, հետո կախում է գլուխը ու թաքցնում արցունքները անծանոթ անցորդներից: Արցունքները հեռանում են, թողնում են միայն դեմքի վրա թաց հետքեր, որոնք արագ քայլերի հետ գոլորշանում են ու դառնում անհետ կորածներ: Ժպիտ..արցունք, էլի ժպիտ... էլի արցունք. այս հաջորդականությունը պատճառ չունի, չունի մեղավորներ ու անմեղներ: Անպատճառ, անիմաստ ու առանց ծագումնաբանության առաջանում են ինչ-որ զգացմունքներ, զգացումներ ու դրանցից ելնելով արվում արարքներ, որոնք էլի չունեն բացատրություններ: Դեռ անգիտակցորեն արված այդ քայլերը նա ապրեցնում է իր պատկերացումներին ու երազանքներին, մտքերին ու պատկերածներին համապատասխան:
Այս անգամ էլ հոգնած ուղեղով դուրս է գալիս 2 ժամ  երևի հետաքրքիր պարապմունքից  ու որոշում ոտքով գնալ տուն: Ինչպես միշտ դանդաղ, ինչպես միշտ լու՜ռ ու երաժշտության կարիք զգալով, որովհետև էլի սովորությանը համաձայն փչացրել էր ականջակալները, որոնք թույլ էին տալիս գոնե մի քանի վայրկյան գտնվել այն աշխարհում, որը ինքդ ես նկարել, գտնվում ես այնտեղ, բայց միայն դու դա գիտես, իսկ անցորդները մտածում են՝ դու էլ իրենց նման հոգնած աշխատանքից կամ դասից տուն ես գնում ու վայրկյաններն ես հաշվում, որ ընկնես փափուկ անկողնու վրա ու մեկ վայրկյան անց արդեն գտնվես երազների գրկում ու այնտեղ տեսնես երանելի հանգստյան օրերը: Այդպես լուռ քայլերը ուղղվեցին դեպի նպատակակետը: Ճանապարհը ծանոթ էր, ամեն մի քարը ուզում էր խոսել, բայց զրուցակից չկար: Ուզում էին բացատրել Նինային, որ չի շարժվում գլխուղեղում տեղակայված ասում են ամենակարևոր օրգաններից մեկի թելադրանքով: Լավ, ինչևէ, նրանք էլ չխոսեցին: Բայց մեկ-մեկ, երբ շուրջը չէր նկատում մարդկային ոչ մի կերպարանք, ինքն էլ էր սկսում պատասխանել կարծես օդից ծնվող հարցերին, որոնք տանջում էին ու մտածելու տեղ չէին թողնում այլ գործերի համար: Մտքերից իրական աշխարհ վերադարձրեց հեռախոսի անսպասելի զանգը:
-Այո? Ահա? Չէ, չեմ կարող: Լավ
Ահա այսքանը: Երևի ամենակարճ խոսակցությունը, որ Նինան կարող էր գծագրել: Անջատում է, փակում ու էլի նույնն մտքերը, բայց այս անգամ չգիտես ինչի արդեն ինչ-որ կոնկրետություն մտցված:
-Գուցե՞ ես սխալ եմ: Գուցե՞ դասերը ու գիտելիքները կարող են մարդուն երջանկացնել: Հահ.. Իհարկե: Ինչ հիմարությու՜ն..
Մտածում էր: Հետո կանգնում, նայում տերևներին, նայում մթնշաղ երկնքին ու նրա համադրությանը դեղնավուն լույսերի, կարմրադեղնավուն տերևների ու արդեն սև լեռների հետ:  Մոտիկ է երևի, բայց օտարություն է փչում, մոտիկ է երևի, բայց չի հասկանում որտեղ է: Թե մի քանի բառ բարձրաձայն ասեր, կլսեին բոլորը, կլսեր աշխարհը ու բոլորը կդառնային թշնամի իրեն: Բոլորը ատելությամբ լի աչքերով կնայեին նրան ու արդեն հրեշտակային վիճակներն էլ չէին փրկի, քանի որ բոլորը լսել էին այդ բառերը: Ինչ կարող է դրանից վատ բան լինել: Լավ, բայց ախր տերևները հատիկ-հատիկ համոզում են ժպտալ ու ախր նրանց համոզելը անարդյունք չի մնում: Ժպիտը կա ու դա լավ է: Երևի ժպիտը ավելի հարմար է ապագայի համար: Չէ-որ Նինայի ներկա բոլոր զգացածները, լացածները ու ուրախացածները ապագային են վերաբերվում: Նա զգում է ապագայի համար, զգացմունքները պատասխանատու են ապագայի համար: Ժամանակից շուտ են արձգանքում ու տեղիք տալիս: Վե՞րջ, կարծես թե նպատակակետը մոտիկ է: Նինան մեղավոր չէ ստացված ու չստացված ժպիտների համար, ստացված ու չստացված արցունքների ու սրտի անհանգիստ շարժումների համար: Նա քայլում է, քանի դեռ ապրում է, ժպտում է, քանի դեռ ապրում է..
Եթե....., ապա....՝ այսինքն....: Ահա և վերջ: Տեղադրեք ինքներդ ձեր ուզած մտքերը ու հասկացեք մի երկու գեղեցիկ բաներ՝ բայց ներկայի համար:

SOS..

Աչքերը մի կերպ բացում է: Հեռախոսը մի քիչ ուժ գործադրելուց բացվում է: (...) Ինչ? 8:30? Փաստորեն պիտի ամբողջ օրը լաց լինի, որ այդ գիշեր լավ քնի:
-Չէ, գոնե պարապմունքից չուշանամ: Մի հատ էլ այդ առիթով կսկսվի մեղադրանքների տեղատարափը գլխիս թափվել: Ավելի լավ է  արագ հագնվեմ, դուրս գամ:
Ձեռքի տակ ընկած հագուստը հագնում է, վերցնում նախօրոք դասավորած պայուսակը ու խառնված դուրս գալիս: Ճանապարհին նոր նկատում է, որ ոչինչ չի հասցրել անել: Շնչակտուր, հազիվ քայլերը գցելով, կիսաքնած գնում էր Նինան՝ մազերը՝ խառնված, քամուն էին ենթարկվում ու հարվածում դեմքին: Սովորաբար  հագուստի գույները համահունչ են լինում: Այս անգամ բազմազանություն էր նրանց մոտ, հասկանալի էր՝ չէ-որ չի էլ հասկացել՝ ինչ է հագնում: Մի խոսքով կարևոր չէ, թե ինչ էր հագած կիսաքնած Նինան: Աչքերը հազիվ էր բացում. ճանապարհը տեսնել էր պետք: Մի սխալ քայլ և հնարավոր է դեռ թաց քարից ընկներ ու.. Ու՜,  ինչ լավ կլինե՜ր: Եթե անգամ հոգեկան ցավին միանար նաև մարմնականը, միևնույն է, նա իրեն պատժված կզգար: Հենց դա էլ ուզում էր:
Արժանի ապտակ.. Վերջ: Նինան արթուն է: Ուղեղը կամաց-կամաց սթափվում է, վերքը կամաց-կամաց բացվում, ցավը կամաց-կամաց սաստկանում: Գլխիկոր քայլում էր, ականջակալները դրած էին միայն ձևական, սիրելի երաժշտությունը չէր միացրել: Ինչու? Մի պարզ պատճառով. պիտի լսեր նրա ձայնը: Եթե միացներ երաժշտությունը, կարող էր թողնել ձայնային ալիքներին, որ անցնեին կողքովը ու նա չնկատեր նրանց, թողնեի ու գնային, թողնելով էլի մենակ Նինային: Բարձրացրեց գլուխը ու քարացավ: Դիմացը մշուշ էր: Չէր տեսնում ոչինչ: Միայն քարեր ու առաջիկա մի քանի մետրը: Իսկ նա ժպտաց, ժպտաց ուղղակի: Ժպտաց.. Գտավ այդ մշուշը, որ ուղեղում էլ էր, հոգի կոչված անհասկանալի տիրույթում էլ: Սպիտա՜կ մշուշ, որտեղ ոչինչ չի երևում: Չէ-որ ինքն էլ հիմա ոչինչ չէր տեսնում իր առջև, չէր տեսնում մարդկանց, չէր տեսնում իր ապագան, չէր տեսնում իրեն հայելում: Փոխարեն մշուշ էր, մեկ-մեկ ձնախառը մառախուղ, որը նաև սարսուռ է առաջացնում: Ժպտաց... Բայց միթե՞ ժպիտ պիտի առաջանար նորմալ մարդու մոտ, երբ իր առջև փակուղի, անտեսանելի ճանապարհ է գտնում: Դա կեղծ էր, դա շփոթմունքից առաջացած ժպիտ էր, որովհետև շուրջը ամեն ինչ ստիպում էր հիշել այն, ինչ ուղղակի պետք էր մոռանալ, կորցնել այդ նույն մշուշի մեջ: Մշու՜շ, լավ մշուշ, բայց ինչու այնտեղ...
Այնտեղ է ուզում գտնել մի բան, որ կօգնի դուրս գալ այս կծիկից, որի մեջ ընկել է անգիտակցորեն: Ճիշտ Նինան հիմա չգիտի ով է ինքը.. Որքա՜ն ամոթ է: Իջել է նա, ձեռքերը, մտքերը կապկպվել են: Այո կապկպվել, որովհետև չկա մեկը, ով կարող էր այս ամենի հեղինակը լինել: Ինքն է, հենց ինքն է ամեն ինչ արել: Կարծես անջատել է բոլոր զգայարանները, շարժվել ինչ-որ անծանոթ, անհասկանալի ուժի թելադրանքով: Բայց ախր ի՞նչ ուժ է դա, որ ոչ-ոք չգիտի դրա մասին, ոչ-ոք չի կարողանում Նինային օգնել: Մշուշը կշարունակվի.. Սևագրի թղթերի վրա գիշերները կգրի SOS ու քարացած կնայի այդ երեք տառին.. Այդպես էլ կմնան դրանք, որովհետև ինքը չգիտի ով է, ինչ է ուզում, այսինքն չի կարող կծիկը քանդել ու վերադարձնել մի գծով թելի տեսքին: Թվում է օրերը գնում են, շուրջը բոլորը մեծանում են, իսկ ինքը փոքրանում, դառնում մի փոքրիկ աղջնակ, ով դժվարանում է մտածել իր մասին, որովհետև իր մասին քիչ բան գիտի ու ուշադիր լսում է մեծերի ասածներին, որ դրանց մեջ գտնի իրեն:
-Աստված իմ, որտե՞ղ եմ ես: Հոգնել եմ ինքս իմ հետ խոսելուց ու ավելի խճճվելուց: Գոնե դու մի բան ասա, գոնե մի ուղի ցույց տուր: Գիտեմ ամեն անգամ քեզ եմ խնդրում, որ ձեռքիցս բռնես ու տանես դեպի լույս: Երևի հոգնել ես արդեն այդ ճանապարհից, ուզում ես մի քիչ էլ մթության ճանապարհը ցույց տալ: Չեմ ուզում.. Պետք չի: Արդեն գնացել եմ այդ ճանապարհով: Պատմությանս էջերը թերթիր ու էլի ձեռքս բռնիր ու էլի տար դեպի լույս..

Վախերի ու Չ-երի մասին

Մարդկանց հրեշտակային կերպարներից չենք կարող եզրակացնել, թե ներսում ինչ սատանաներ են թաքնված կամ կա՞ ինչ-որ մեկը՝ թաքնված  այդ անմեղ դեմքի հետևում, թե՝ ոչ: Ամեն մեկս մի անհատ ենք, ամեն մեկս իմ կարծիքով ունի մի քանի դեմքեր: Ես երբեք չեմ տեսել մի մարդու, որը միշտ նույն ձևի լինի. նույն պահվածքով, նույն տրամադրությամբ, նույն աչքերի արտահայտությամբ ու ձեռքերի հանգիստ կամ անհանգիստ շարժումներով: Եթե դուք ուզում եք ինձ տեսնել միշտ ժպիտը դեմքիս, միշտ նույնը, նույնը, նույնը....... Չեմ կարող!!! Դու էլ չես կարող, նա էլ չի կարող, որովհետև դու պիտի ճնշվես, պիտի ոգևորվես, պիտի անզգայանաս ու այդ ամենին զուգահեռ պիտի ժպտաս, լացես կամ էլ ոչինչ չասող հայացքով նայես պատի սև կետին, որովհետև ինքն էլ ոչինչ չի ասում մեծ սպիտակ պատի վրա, թեկուզ որ առանձնանում է սպիտակ կետերի բազմության մեջ:  Դու մարդ ես, ես դեռ չգիտեմ, նա էլ երևի ու բոլորս էլ ենթարկվում ենք տարբեր փոփոխությունների: Դա բնական է: Իսկ մարդկանց մի ստվար զանգված ուզում է, որ միշտ նույն կերպ լինենք, միշտ նույն դեմքի  հոգնեցնող արտահայտությամբ՝ թեկուզև այնտեղ ժպիտ կա: Դեռ հարց է՝ այդ ժպիտը անկեղծ է, թե ուղղակի քայլ, որ չզզվեցնեն անիմաստ հարցերով:

Չ-եր

Չխոսաս, չգնաս, չբարևես, չնայես, չզգաս, չմտածես, չհիշես, չմոռանաս ու չլինես!!!!!!
ԼԱՎ!! Ինչպես ասում է մեր երիտասարդությունը OK, բայց կա մի բայց: Ինչպես կարող է մարդ, եթե իհարկե մարդ է, չ-երով շարժվել ամբողջ կյանքում: Այդ չ-երը միշտ էլ կան, չեմ ասում անտեսել դրանք ու ոտքի տակ գցել, ամեն անցնելուց տրորել դրանք: Ոչ! Ուղղակի, ուղղակի այնքան կուզեի մարդիկ հասկանային, որ 1 տարին մարդուն չի կարող լրիվ փոխել: Մարդ դժվար, բարդ կառուցվածք է: Իրեն ժամանակ, տարածություն ու այլ պայմաններ են պետք փոխվելու համար: Ու ընդհանրապես ինչու եք ուզում փոխվել? Մնացեք դուք դուք, ուրիշ դիմակ պետք չէ: Եթե  շատերը ինձ համոզում են, որ փոխվել եմ... Ապա այդ նույն մարդիկ հուսով եմ հասկանում են, որ իրենց ասած 1 տարին իր թեկուզ փոքր հետքը թողել է իմ պահվածքի ու ձև-եր վրա: Եթե անցյալում դուրները չէի գալիս, ուզում էին ավելի շատ նկատել ինձ, ավելի շատ լսել ինձ, ապա հիմա երանի են տալիս այդ ժամանակներին: Ու այստեղ վերադառնամ սկզբի դիմակների փոփոխությանը: Ես տարբեր եմ, դու էլ: Մի պահի մի ձև, հաջոր

դին՝ մի ձև: Չեմ կարող դեռ այլ կերպ լինել: Չեմ ուզում!! Թողեք հասկանամ, ով եմ ես, ով ես դու ու ով է նա: Միանգամից իմ փոխարեն էլ եք որոշում այդ ամենը: Բայց ախր ես էլ եմ ուզում մի քանի չ-երից ազատվել, ես էլ եմ ուզում այդ չ-ոտ հա-երը մի կողմ նետել: Հրեշտակ չեմ, բայց մաքուր եմ ներսում, թողեք հավատամ, որ դուք էլ եք մաքուր, որ սև չեք, որ լույսը դեռ չի մարել, որ ամուր կապերը չեն քանդվել:

Վախեր 

Վախեր՝ ամեն տեղ, ամեն ինչում ու ամենքում: Վախենում եմ ամեն ինչից, ամեն մեկից ու ամենավատը ինքս ինձնից: Երբ մարդ կորցնում է իրեն, երբ դեռ չի հասկանում, որ դեռ մարդ չի, երբ իրան թվում է, թե մեծացել է, երբ թվում է մարդիկ բարի են, լավը ու ցավ չեն ուզում պատճառել միմյանց: Գալիս է մի ժամանակ, մի պահ, որ ամեն ինչ գլխի վայր է շրջվում: Երբ ամեն ինչ լավ է, բայց ոչինչ իր տեղում չէ, ամեն ինչ ցավ է պատճառում:  Երբ դու իրականություն չես գտնում քեզ՝ միայն քայլելիս տեսնում ես ստվերդ ու հայելու մեջ պատկերդ: Եթե, ապա-ները  իրար հերթ չեն տալիս ու խճճվում՝ վերջին ու գլխավոր ԱՊԱ-ին չհասնելով: Ու էլի չկամ ու էլի պիտի հանձնվեմ, որովհետև այդ  ԱՊԱ-ին չհասա, ինչքան էլ երկար ու մանրակրկիտ մտածեցի: Չի լինում ու վերջ!!! Պետք չէ ավելի խճճել ու բարդացնել, ուղղակի պետք է ասել դեռ անծանոթ "վերջ, հանձնվում եմ"-ը ու իրոք կգա վերջը, բայց չգիտեմ այդ վերջից հետո ինչ կլինի: Ավելի վատ? թե գետի հունը իր ուղղությամբ կգնա առաջվա  նման:

Այն երգում, այն նկարում, այն պատմությունում միթե չհասկացա, որ ես էի, որ ինքս իմ համար էի ափսոսում, ինքս իմ համար էի զղջում ու ինքս իմ վրա էի ծիծաղում: Չհասկացա, երևի չեմ էլ հասկանա: Միշտ կմնա փոքր, անհասկացող ու վերջ!! Այդպես ձեռնտու է բոլորին

Երբ ոչինչ չկար..

Ու երբ ոչինչ չկար, լույսեր չկային, գույներ կային, բայց մռայլ էին, սառը:  Երբ աչքերը փակելիս բանաձևեր ու օրվա դեպքեր-դեմքերն էին պատկերվում: Երբ քաղցր խոսքերը ասվում էին պահի դրդմամբ ու դրանք հաջորդ պահին կարող էին վերածվել հեգնական տառակույտի: Ու երբ միայնակ քայլելը, դադաղ քայլեր դնելով, կարող էր տևել ժամեր` երաժշտության որակից ու տեմպից կախված: Երբ ամենօրյա անելիքները արդեն իմաստազրկվել էին, գույները կորցրել: Երբ թվում էր, դիտորդությունը հավերժական դեր է: Երբ խոսել ուրիշների սխալների մասին այնքան հեշտ էր, քննադատելը դրանք` ավելի քան: Երբ հասարակության կարծիքի վրա ուղղակի թքած ունեիր ու ինքդ էլ այդ կարծիքը ձևավորող էիր: Երբ թաց աչքերով կետերը ծիծաղելի էին թվում ու դառնում ծաղրելու առարկաներ: Երբ աչքերդ թաց էին` բայց միայն տանջող հարբուխից: Երբ մարդիկ հրեշտակի "աբադոկներով" էին շրջում ամենուր ու նայում իրար ինչպես պոտենցիալ թշնամի:
Ու երբ ոչինչ չկար, չկային հոմոլոգ թեմաները, չկային կեղծ հավատարիմները, չկային թեթևակի ընկերները ու լուռ ժպիտները:  Դանդա~ղ, շա~տ դանդաղ քայլում եմ, չեմ ուզում ոչ մեկի խանգարել, ուզում եմ միայն քայլել` դանդա~ղ, շա~տ դանդաղ, աչքերս փակել ու զգալ անձրևի սառնությունը, պատկերացնել դրան հետևող հարբուխային հետևանքները: Քայլել, դանդաղ քայլել, շա~տ դանդաղ
Ու թե որոշես դու էլ քայլել, դանդաղ քայլել,  շա~տ դանդաղ քայլել, միացրու խնդրում եմ երաժշտությունը, դաղդաղ, շա~տ դանդաղ երաժշտությունը..
Չմոռանաս լռել, կամ էլ խոսել լուռ, առանց ցավեցնելու, առանց աղմուկի
Երբ ոչինչ չկար,  կար ամեն ինչ, բացի..