Եթե իմանայիր... չէի մտածում, որ կարող ես այդպես վարվել, որ կարող ես թողնել ամեն ինչ, որ կարող ես հրաժարվել ամեն ինչից ու ամենքից: Դեռ չեմ հավատում, դեռ չես համոզել:Գիտեմ ուրրախանում ես, ժպտում ես, երբ նայում եմ քեզ: Գիտեմ դու էլ ես խոսում մեր հետ, այնինչ մենք չենք լսում միմյանց: Գիտեմ արդեն կարոտում ես, ու կրծում է կոկորդդ այդ տանջող զգացումը: Գիտեմ ուզում ես բարկանալ, գոռալ, ճչալ, ուզում ես վերցնել ձեռքս ու ջերմությունս վերցնել քեզ: Գիտեմ, գիտեմ, գիտեմ, որովհետև ես էլ եմ նույնը զգում: Ես էլ եմ ուզում նորից զայրանալ, որ լավ չես նայում քեզ, որ բոլորի մասին մտածում ես, բացի քեզնից: Չէ, դժվար կլինի հավատալը, որ այլևս այդ ամենը չի լինելու, այլևս սովորականի նման չես : Անսովոր տարօրինակ զգացումները դրդում են խենթ քայլերի, որոնք հիմա թվում են հաճելի ու գրավիչ, որոնք թվում են խնդրի լուծումներ:
Հետաքրքիր է, թե ինչ ես անում այդտեղ, ինչով ես զբաղվում, ում հետ ես ընկերություն անում ու կիսվում:
Տարօրինակ է չէ? հիմի ավելի թանկ ես, ավելի հարազատ, երբ դեռ չէի կորցրել քեզ, երբ չէի էլ մտածում դրա մասին, անհավանական էր թվում.. Երևի դրանից է, որ ավելի շատ եմ զգում քո հետ, հենց քո հետ խոսալու կարիքը, թեև գիտեմ, որ իմ հարցերը կմնան անպատասխան.
