Անմեղ դրսից, մեղավոր ներսից..

Ըհն հենց մեղավոր, հենց սխալ գործած, հենց ծանրացած այդ մեղքով:
Ընդամենը մեկ տարի առաջ ընդհանրապես այլ կերպ էր ընթանում իմ օրը: Հոգնում էի, վատ էի զգում, զայրանում էին վրաս, միևնույն էր՝ ես ինձնից գոհ էի:
Մտածում էի, ու այդ ամենը ոչինչ էին թվում այն ինքնազգացողության առջև, որ առաջանում էր, երբ տեսնում էի աշխատանքիս արդյունքը՝ թեկուզ դա հեշտ չէր տրվում: Մտքերս, խոսքերս, երազներս վերաբերվում էին մեկ թեմայի. դաս : Նորմալ մարդ էի կարճ ասած, նորմալ աշակերտ: Ու այդ աշխատասեր ու ինքն իրեն տանջել սիրող աշակերտի կարգավիճակում հանգիստ ու հարմարավետ էր, պետք չէր ավելորդ բացատրություններ տալ ուշ ժամի քնելու համար,  դասի կեսը երազներում լինելու համար. դաս էի անում, ուրիշ ոչինչ:  Դա գիտեին բոլորը և միայն մի քիչ բացվելու նախատիքներն էին խանգարում, սակայն, դրանց էլ էի արդեն սովորել:
Հիմա, հիմա կարծես քիչ բան է փոխվել, բայց դա դրսից, կողքից է այդպես երևում, բայց ես զգում եմ իմ մեջ այդ փոփոխությունը, որը ինձ դուր չի գալիս, որը վախեցնում է ինչ- որ տեղ:
Երբ զգում ես քո թուլությունը, զգում ես, որ դա լոկ մաքուր թերություն չէ, որ կամքի ուժի բացակայություն է, այ այդ ժամանակ գլուխդ կախում ես ու մեղավոր լինելու զգացումը սկսում է տանջել, կրծել քեզ: Ոչ մի արդարացում չի ընդունվում, ոչ մի բառ չի փոխարինում այդ զգացողությանը, ոչ ոք և ոչինչ:
Պետք է վերադառնալ, պետք է այս ժամանակավոր դիմակը դեն նետել ու վերցնել սեփականը, մշտականը, քանի որ այն այլևս պետք չէ, չարդարացրեց իրեն, այլևս հերիք է !!!!

Քո ծնունդն է այսօր!!!!!

Ծննդյան օր.. Այսքան տարի առաջ այս օրը որոշեցի մարդկանց իրենց տեսքով  ներկայանալ: Կամաց, դանդաղ քայլերով  ես մտնում եմ "կյանք" կոչված մի միջավայր, որտեղ կլինեմ նրանում տեղի ունեցող իրադարձությունների անմիջական կրողը: Տարին տարու վրա՝ ծննդյանս օրը, աննկատ կերպով մեծանում եմ ու մոմերի թիվը մեկ -մեկ ավելանում է, ու գալիս է մի ժամանակ, երբ արդեն տորթի վրա տեղը չի հերիքում մոմերը տեղադրելու համար:
Մի քիչ խոսեմ այդ սպասված օրվա մասին, լավ?
"Ուխխխ ծնունդս ա հեսա մի քանի օրից, ինչքան պիտի ուրախանամ է, բոլորը կշնորհավորեն, երջանկություն ու պայծառ ապագա կմաղթեն, լիքը նվերներ կբերեն ջա՜ն", "Կարողա գիտես ծնունդտա ի". հաճախ եք չէ լսում այսպիսի խոսքեր և նաև ինքներդ էլ ասում? Սպասված, պատկերած, երազած, նկարած. ահա այն հատկությունները, որոնք մեր համար ճիշտ են այդ օրվանից առաջ: Սակայն, անպայման, գալիս է մի պահ, երբ այդ ամենը հակառակ պատկերն է ստանում. ատելի, զզվելի, անհամ, անհոտ, "երանի չծնվեի":  Սա մարդկանց մեծամասնության մոտ օրինաչափություն է, ամեն տարի նույն պատմությունը: Հետո, երբ արդեն ծննդյանդ օրվա ավարտին մնում է 30 րոպե, մի պահ նստում ես ու մտածում. "Իսկ եթե այս ամենն էլ չլիներ, եթե իրոք այս օրը միայն վատ հիշողությունների աղբյուր դառնար ու ստիպեր իրեն մոռացնել", - հասկանում ես, որ այնքան էլ վատ չանցավ, որ կողքիդ էին այն մարդիկ, ովքեր քեզ իրոք անկեղծ սիրում են ու կողքիդ են ցանկացաած պահի: Թքած այն բանի վրա, որ քո ուզած նվերը չստացար, որ քո պատկերացրած ձևով չդասավորեցիր սեղանը, որ  այս օրը չսկսվեց գույնզգույն փուչիկներով ու անուշաբույր ծաղիկներով: Այդ նվերը դու կարող ես ցանկացած հարմար պահի էլ ստանալ, եթե շատ ուզես, սեղանը դեռ ոչ ոքի կյանքը չի կործանել կամ դասավորել, քեզ սիրող մարդիկ ծաղիկներ ու փուչիկներ ամեն օր էլ կնվիրեն, դա դեռ աշխարհի վերջը չէ: Կարևորն այն է, որ հիմա քեզ մեկ տարի մեծ կզգաս, մեկ տարով ավելի մոտիկ կլինես ինքնուրույն կամ քո երազած կյանքին, որտեղ դու կստանաս այն ամենը, ինչ հիմա քո համար չստացված ու անհասանելի է թվում:
Ու 29-րդ րոպեին միայն այս խոսքերն են գլխումդ պտտվում. "Ոչինչ, մյուս տարի լավ կանցնի, խոստանում եմ, այնքան լավ, որ միշտ այդ օրը հիշեմ, որ այդ օրվա յուրաքանչյուր պահը ինքնին գեղեցիկ էջ լինի կյանքիս գրքում, ես կկազմակերպեմ ու բոլորին կուրախացնեմ այդ օրը, իսկ առաջին հերթին՝ ինքս ինձ!!!!"
Մտածում ես՝ այդ օրը բոլորը կժպտան քեզ, ուրիշ աչքերով կնայեն, դու կլինես այդ օրվա գլխավոր հերոսը, կարծես՝  միայն դու ես այդ օրը ծնվել կամ քո անունով է գրանցված այն:
Երբ մոմերը կհանգչեն և երազանքդ կթռչի դեպի երկինք, հյուրերը ժպիտները դեմքներին կճանապարհվեն դեպի իրենց տները, հոգնած կնստես ու  կասես երեք բառ. ՀԱՋՈՂՎԱԾ ՕՐՙ ՉԷ?   ^_^
                                         

Եթե իմանայիր....

Եթե իմանայիր... չէի մտածում, որ կարող ես այդպես վարվել, որ կարող ես թողնել ամեն ինչ, որ կարող ես հրաժարվել ամեն ինչից ու ամենքից: Դեռ չեմ հավատում, դեռ չես համոզել:
Գիտեմ ուրրախանում ես, ժպտում ես, երբ նայում եմ քեզ: Գիտեմ դու էլ ես խոսում մեր հետ, այնինչ մենք չենք լսում միմյանց: Գիտեմ արդեն կարոտում ես, ու կրծում է կոկորդդ  այդ տանջող զգացումը: Գիտեմ ուզում ես բարկանալ, գոռալ, ճչալ, ուզում ես վերցնել ձեռքս ու ջերմությունս վերցնել քեզ: Գիտեմ, գիտեմ, գիտեմ, որովհետև ես էլ եմ նույնը զգում: Ես էլ եմ ուզում նորից զայրանալ, որ լավ չես նայում քեզ, որ բոլորի մասին մտածում ես, բացի քեզնից: Չէ, դժվար կլինի հավատալը, որ այլևս այդ ամենը չի լինելու, այլևս սովորականի նման չես : Անսովոր տարօրինակ զգացումները դրդում են խենթ քայլերի, որոնք հիմա թվում են հաճելի ու գրավիչ, որոնք թվում են խնդրի լուծումներ:
Հետաքրքիր է, թե ինչ ես անում այդտեղ, ինչով ես զբաղվում, ում հետ ես ընկերություն անում ու կիսվում:
Տարօրինակ է չէ? հիմի ավելի թանկ ես, ավելի հարազատ, երբ դեռ չէի կորցրել քեզ, երբ չէի էլ մտածում դրա մասին, անհավանական էր թվում.. Երևի դրանից է, որ ավելի շատ եմ զգում քո հետ, հենց քո հետ խոսալու կարիքը, թեև գիտեմ, որ իմ հարցերը կմնան անպատասխան.

Այսպես...

Այսպես. փոտրվարի 14՝ Վալենտին...
Ուրեմն չեմ գրի ոչ սիրո, ոչ էլ դրա պատճառած ցավերի մասին, քանի որ ես ու իմ բլոգիկը դեռ բավականաչափ  չենք մեծացել ինձ թվում  է, որ ծավալվեմ, խորանամ ու պատմեմ  իմ մեծ և տանջալից սիրո մասին: Դե բնականաբար եղածի մասին պիտի խոսվի, իսկ քանի դեռ չկա, կգրեմ  այսօրվա՝  սիրո տոնի մասին:
Դե իհարկե բոլոր սիրահարներին շնորհավորում եմ: Նաև, շնորհակալամ եմ, որ էս ցուրտ, սառնամանիք օրը իրենց սիրո ջերմությամբ մի քիչ տաքացրին մեզ: Հաճելի է, երբ փողոցով քայլելիս տեսնում ես իրար ձեռք բռնած սիրահար զույգերի, որոնք  գլխիկոր քայլում են, երբ արդեն բոլոր խոսքերն ասված են լինում, երբ լռության մեջ միմյանց ավելի լավ են հասկանում կամ շատախոսում են՝ միմյանց հերթ չտալով: Երևի այսօրվա ընթացքում ամենաշատ տեսածս պատկերը մեկ վարդով աղջիկն է, որը կամ մենակ ժպիտը դեմքին քայլում է, կամ  այդ վարդի հեղինակի հետ ձեռք ձեռքի տված: Ուրիշ էր էլի այսօրվա մթնոլորտը. իրենց միակին գտածները և նրա կողմից փոխադարձ զգացմունքի արժանացածները ժպտում էին, իսկ դեռ միակին չգտածները՝ որոնող և զննող աչքերով նայում էին ամբոխի յուրաքանչյուր անդամի՝ դիտարկելով յուրաքանրյուրին որպես իրենց սրտի տիրակալ կամ տիրուհի:
Այս իրավիճակում ես դիտորդ էի: Հետևում էի մարդկանց պահվածքին, երբ քայլում են սիրելիի կողքով և միգուցե մտքում արդեն որերորդ անգամ կրկնում այն շատ կարևոր երեք բառը: Սիրահարված չեմ և անպայման չէ, որ այս օրը հաջողված համարելու համար հասկանանք, ինչ-որ մեկի կողմից լսել եմ այդ մի երկու բառը. ոչ!!
Սիրենք զմիմյանց, հարգենք դիմացինի զգացմունքները, չերկմտենք մերը արտահայտելուց առաջ, զգույշ քայլենք այս ձների վրայով, որոնք իրականում փափուկ ձյան դիմակով դաժան սառույցներ են.. :Դ 

Մի քիչ լավատես..

Բարև ձեզ իմ սիրելի ընթերցողներ: Գիտեմ` դուք քիչ եք, շա~տ քիչ, սակայն գիտեմ, որ կաք:
Շատերդ ընկել եք այս պինգվինախառը միջավայր Google-ի, Yandex-ի և այլ որոնողական կայքերի պատճառով: Գիտեմ` դուք մեղավոր չեիք, որ հայտնվեցիք այստեղ` իմ փոքրիկ աշխարհում...  Բայց մի շտապեք հեռանալ, միգուցե գտնեք հետաքրքրող ինչ-որ բան: Երկար ժամանակ չեմ գրել, գիտեմ: Չեմ գրել, որովհետև չեմ ցանկացել տխուր, մռայլ և հոգնեցնող թեմաներ շոշափել, որոնք միայն հիասթափություն են առաջացնում: Իսկ հիմա գրում եմ, գրում եմ, որովհետև ուզում եմ խոսել..
Օրինակ ձեր հետ պատահել է, որ լիքը անելիք եք ունեցել. դասեր, պարապմունքներ, տնային գործեր .... , սակայն չեք կարողացել անել, որովհետև ուժ չի եղել, էներգիա չի եղել (հոգնած չչեք եղել) , որ հերիքի բոլորին, և վերջում դրանցից մեկն եք արել կամ ընդհանրապես ոչինչ? բայց եղել են օրեր, որ քիչ չի ինչ պլանավորել էիք, շատ լավ արել եք, և դեռ ուժ է մնացել  դեռ լիքը աշխատելու, գործելու, զվարճանալու (դրա համար էլ է էներգիա պետք չէ)... Գիտեմ` եղել, բոլորի հետ: Երևի ինչ-որ գործոններից է դա կախված. եղանակ, միջավայր կամ հարցական ինչ- որ բան (աղջիկների մոտ ամենահաճախ հանդիպողը.. :Դ): Այ այսօր այդ օրերից է, երբ "հետո կանեմ" -ը դառնում է "անպայման պիտի հիմա անեմ", երբ ամեն- ինչ  հնարավոր է դառնում և միայն քո համար: Երբ ամեն ինչ էներգիայի աղբյուր է, իսկ դու` հավաքում ես այդ էներգիան բոլորից: Ահա հիմա, երբ ժպիտ է դեմքիս, կփակեմ ամեն ինչ ու կգնամ քնելու` հասկանալով, որ ամենաշատ էներգիան կարող են հաղորդել լավ ընկերները և հարազատները....

Երգն էլ ուղղակի ուրախ, աշխույժ և ժպտերես լինելու համար...

Հետաքրքիր լինելու մանիա

Հետաքրքիր լինելը մեծ ուժ է: Այն կապում է, բաժանում մարդկանց:
Մենք խոսում ենք միմյանց հետ և այդ զրույցը կշարունակվի կախված այն բանից, թե մեր զրուցակիցը ինչքանով է հետաքրքիր, կարողանում է արդյոք պահպանել զրույցը:
Հաճախ մեր մոտ կասկածներ են առաջանում. "Հետաքրքիր եմ ես արդյոք?", "Զրուցակիցս չի հոգնում մեր զրույցից?", "Արդյոք մենք չենք խոսում, որովհետև ես հետաքրքիր չեմ նրա համար?", "Ինչու չի պատասխանում? երևի չի ցանկանում շարունակել զրույցը" .... Օրինակ ես հաճախ եմ այսպես մտածում:
Նշեցի, որ հետաքրքիր լինելը նաև կապում է մարդկանց: Եթե զգում ես, որ դիմացինդ հետաքրքիր է, սկսում ես ավելի անմիջական լինել նրա հետ, խոսել ընդհանուր թեմաներից` սպասելով, որ այդ զրույցը կվերածվի ընկերական ազատ խոսակցության և նա`  կդառան քո սիրելի ընկերը, որին կվստահես փոքրիկ գաղտնիքները և ծրագրերը:
Մի մտածեք, որ հետաքրքիր չեք, թեկուզ եթե այդպես է: Աշխատեք խոսել ամեն մեկի հետ իրեն հետաքրքրող թեմաներից:
P.s. ոգեշնչված http://smilefancier.blogspot.com/-ից